کیمیا اکسیر جادویی طلا ساز
ساعت ۱:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٦/٥   کلمات کلیدی:

بنام خدا

پنجم شهریور سالروز تولدیکی از دانشمندان پر آوازه جهان فیلسوف بزرگ ایرانی  بر همه پویندگان راه علم  و داروسازان وهمه اندیشمندان جهان مبارکباد

 

ابوبکر محمّد زَکَریای رازی (۲۵۱ ه.ق.۳۱۳ ه.ق) پزشک، فیلسوف و شیمی‌دان ایرانی که آثار ماندگاری در زمینهٔ پزشکی و شیمی و فلسفه نوشته است و به‌عنوان کاشف الکل و جوهر گوگرد (اسید سولفوریک) مشهور است.

به گفته جرج سارتن، پدر تاریخ علم، رازی «بزرگ‌ترین پزشک اسلام و قرون وسطی بود.» این دانشمند ایرانی از آن‌جا که کتاب‌های خود را به زبان عربی می‌نوشت، نزد غربیان به جالینوس عرب نیز مشهور بوده‌است.

به پاس زحمات فراوان رازی در داروسازی روز پنجم شهریورماه (۲۷ اوت)، روز بزرگداشت زکریای رازی شیمی‌دان بزرگ ایرانی و روز داروسازی نام‌گذاری شده است.

متولد ۲۴۳ خورشیدی
شعبان ۲۵۱ ه.ق.۲۷ اوت ۸۶۵
ری
مرگ ۹ آبان۳۰۴ ه.خ.۵ شعبان ۳۱۳ ه.ق.
۱۵ اکتبر ۹۲۵
ری
ملیت ایرانی
رشته فعالیت دانشمند و فیلسوف

 

زندگی

نام وی محمد و نام پدرش زکریا و کنیه‌اش ابوبکر است. مورخان شرقی در کتاب‌هایشان او را محمد بن زکریای رازی خوانده‌اند، اما اروپائیان و مورخان غربی از او به نام‌های رازس Rhazes=razes و الرازی Al-Razi در کتاب‌های خود یاد کرده‌اند. به گفته ابوریحان بیرونی وی در شعبان سال ۲۵۱ هجری (۸۶۵ میلادی) در ری زاده شد و دوران کودکی و نوجوانی و جوانی‌اش دراین شهر گذشت. چنین شهرت دارد که در جوانی عود می‌نواخته و گاهی شعر می‌سروده‌است. بعدها به زرگری و سپس به کیمیاگری روی آورد. وی در سنین بالا علم طب را آموخت. بیرونی معتقد است او در ابتدا به کیمیا اشتغال داشته و پس از آن که در این راه چشمش در اثر کار زیاد با مواد تند و تیزبو آسیب دید، برای درمان چشم به پزشکی روی آورد در کتاب‌های مورخان اسلامی آمده‌است که رازی طب را در بیمارستان بغداد آموخته‌است، در آن زمان بغداد مرکز بزرگ علمی دوران و جانشین دانشگاه جندی شاپور بوده‌است و رازی برای آموختن علم به بغداد سفر کرد و مدتی نامعلوم در آن‌جا اقامت گزید و به تحصیل علم پرداخت و سپس ریاست بیمارستان «معتضدی» را برعهده گرفت. پس از مرگ معتضد خلیفه عباسی، به ری بازگشت و عهده‌دار ریاست بیمارستان ری شد و تا پایان عمر در این شهر به درمان بیماران مشغول بود. رازی در آخر عمرش نابینا شد، درباره علت نابینا شدن او روایت‌های مختلفی وجود دارد، بیرونی سبب کوری رازی را کار مداوم با مواد شیمیایی چون بخار جیوه می‌داند.

رازی در تاریخی بین ۵ شعبان ۳۱۳ ه.ق.الی ۳۱۳ ه.ق. در ری وفات یافته‌است. مکان اصلی آرامگاه رازی نامعلوم است.

اخلاق و صفات رازی

رازی مردی خوش‌خو و در تحصیل کوشا بود. وی به بیماران توجه خاصی داشت و تا زمان تشخیص بیماری دست از آن‌ها برنمی‌داشت و نسبت به فقرا و بینوایان بسیار رئوف بود.

کشف‌های بسیار به رازی نسبت داده می‌شود از جمله:

  • رازی کاشف الکل است.
  • از تأثیر محیط قلیایی بر کانه پیلیت، اسید سولفوریک فراهم کرد و با داشتن اسید سولفوریک بدست آوردن دیگر اسیدها آسان بود
  • از تأثیر آب‌آهک بر نوشادور (کلرید آمونیوم)، اسید کلریدریک بدست آورد.
  • با اثر دادن سرکه با مس، استات مس یا زنگار تهیه کرد که با آن‌ها را زخم را شستشو می‌دادند
  • از سوزاندن زرنیخ، اکسید آرسنیک یا مرگ موش فراهم کرد
  • برای نخستین بار از نارنج اسید سیتریک تهیه کرد.
  • او نخستین پزشکی است که داروهای سمی آلکالوئیدی ساخت و از آن‌ها برای درمان بیمارانش بهره گرفت.
  • رازی را می‌توان برجسته‌ترین چهره خردگرایی و تجربه‌گرایی در فرهنگ ایرانی و اسلامی نامید.

 

گفته های بالا  به نقل از دانشنامه ویکی پدیا می باشد . یادم هست که در دوران دبستان درسی  بنام کیمیا راجع به رازی بود در ان درس توضیح داده بود که رازی برای بدست آوردن اکسیر کیمیا چشمان خویش را از دست داد و آن ماده ای بود که به هر چیز  بزنی طلا شود لاجرم برای درمان چشم خود به پزشکی روی آورد و به یکی از دوستان پزشکش مراجعه کرد و  درمان خود را خواست دوستش به او گفت که تو سالها کیمیا را داشته ای به دنبال چه می گشتی؟ من هم آن اکسیر را دارم و رازی تعجب کرد . پزشک به او گوشزد کرد که اکنون اگر هر وسیله ای را بخواهم حتی همین اتاق را می توانم طلا کنم چون اگر بگویم این اتاق را طلا کن تا چشمانت را به تو برگردانم شما این کار را می کنید. و این علم همان اکسیر جادویی است.

امروز امیدوارم همه جوانان ما بی شائبه علم را فرا بگیرند و در راهی که این دانشمندان گام گذاردند استوار قدم بگذارند.ان شاء ال.....